Podobno jego „naturalne usposobienie” skierowało go do zainteresowania się i praktykowania medytacji zen. Osiągnął oświecenie i wybudował klasztor Sambō w rejonie Settsu. Ponieważ w Japonii nie mógł być zatwierdzony jako mistrz zen, gdyż takowych jeszcze w tym kraju nie było, wysłał swoich dwóch uczniów Renchū i Shōbena do Chin w 1189 roku. Nieśli oni ze sobą list i podarki od Nōnina dla mistrza chan Zhuo’ana DeguangaBył to uczeń słynnego mistrza chan Dahui Zonggao (1080–1163) (1121–1203). W liście Nōnin prosił o rozpoznanie go jako mistrza zen. Daguang wystawił certyfikat potwierdzenia oświecenia i przesłał także dary: szatę, swój portret oraz podobiznę Bodhidharmy. Podobno potem Nōnin stał się dosyć sławny i miał wielu uczniów, wśród nich Kakuana, który działał w rejonie TōnomineHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 8.