W efekcie płazy zamiast zieleni prezentowały barwę niebieskąBagnara JT. Comparative Anatomy and Physiology of Pigment Cells in Nonmammalian Tissues. W: The Pigmentary System: Physiology and Pathophysiology, Oxford University Press, 1998. .
Zjawisko, gdy to ksantofory nadają dominującą barwę ciała, określa się jako ksantoryzm.
Irydofory i leukofory Irydofory, czasami zwane też guanoforami, to komórki barwnikowe odbijające światło dzięki płytkom bądź krystalicznym schemochromom tworzonym z guaniny. W obliczu światła tworzą one opalizujące barwy dzięki dyfrakcji światła na stosikach płytek. Orientacja schemochromów determinuje naturę obserwowanych kolorów. Poprzez wykorzystanie biochromów jako filtrów światła irydofory osiągają w rezultacie efekt Tyndalla bądź rozpraszanie Rayleigha, tworząc barwy jasnoniebieskie czy jasnozielone.
Bliski poprzedniemu typ chromatoforów, leukofory, występuje u niektórych ryb, w szczególności w tapetum lucidum. Podobnie jak irydofory, zużywają one krystaliczne puryny (często guaninę), by odbijać światło. W przeciwieństwie jednak do irydoforów leukofory cechują się kryształami o większej organizacji, co zmniejsza dyfrakcję. Wystawione na działanie światła białego, tworzą biały połysk.