Sbrigli studiowała śpiew solowy, później w Schola Cantorum zdając egzamin w 1906 roku oraz deklamację liryczną w 1907 roku. Następnie u J. Sonadrou uczyła się gry scenicznej oraz w szkole Sandriniego taniec i mimikę. W Operze i Filharmonii Warszawskiej śpiewała w sezonie 1907 roku. Jako solistka koncertów Colonne i Lamoureux występowała m.in. w Paryżu. W Petersburgu występowała gościnnie w 1910 roku, a w monachijskiej operze była śpiewaczką w latach 1911–1914 i śpiewała w latach 1914–1917 w operze w Budapeszcie. Carmen i Amneris w Aidzie należały do jej najlepszych partii. Na scenie śpiewała z M. Battistinim, T. Ruffą, Gemmą Bellincioni i innymi. Do Polski powróciła w 1917 roku i została zaangażowana na okres roku przez Operę Warszawską. Występowała gościnnie na scenach i estradach w Warszawie, Poznaniu, Krakowie oraz większych miastach polskich. Profesorem śpiewu została w 1919 roku w Konserwatorium Warszawskim, a w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu od roku 1926. Nadal koncertowała 25 maja 1929 roku w Poznaniu, a 8 listopada 1929 roku w Warszawie śpiewając m.in. w Stabat Mater Karola Szymanowskiego. W Poznaniu ośrodkiem bujnego życia towarzyskiego i artystycznego był jej dom. thumb|240px|Grób prof.