tenuirostris, przy czym wysunięto przypuszczenie, że dwa pierwsze z wymienionych taksonów kakadu miały wspólnego przodka, którego także cechował charakterystyczny, długi dziób. Gatunek jest klasyfikowany przez IOC jako monotypowy.
Szczątki kopalne kakadu cienkodziobej odnaleziono w Green Waterhole Cave w Australii Południowej. Wszystkie ptasie szczątki subfosylne odkryte w jaskini mogą liczyć od 15 tys. do 40 tys. lat. Łącznie znaleziono 127 kości, należących do co najmniej 31 osobników. Przedtem nie znaleziono żadnych szczątków kopalnych papug z rodzaju Cacatua. Wydaje się, że długi, bardzo charakterystyczny dziób jest cechą uzyskaną w toku ewolucji. Przodkowie papug z podrodzaju Lycmetis („corellas”) byli prawdopodobnie krótkodziobymi ptakami, żywiącymi się ziarnami i owocami. Jedna z hipotez na temat wykształcenia się długiej szczęki mówi, że na południu kontynentu, gdzie panował chłodniejszy klimat, wilgoć z podłoża nie parowała tak intensywnie jak na północy, dzięki czemu gleba mogła pozostawać miękka przez dłuższy czas. Miałoby to umożliwić papugom poszukiwanie pożywienia w ziemi, co faworyzowałoby osobniki z dłuższymi dziobami, którymi mogłyby sprawniej ryć w poszukiwaniu kłączy i bulw.