Zniesienie liczy 8–10 jaj (w niewoli 12–15). Inkubacja trwa około 35 dni. Młode to zagniazdowniki. Opuszczają gniazdo przez otwór dziupli i zeskoczenie. Opierzają się w pełni po 3,5 miesiącach życia.
Status zagrożenia IUCN uznaje piżmówkę za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2026). W 2008 organizacja Partners in Flight szacowała, że liczebność światowej populacji na wolności mieści się w przedziale 50–500 tysięcy osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy.
W kulturze thumb|Piżmówka w Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu Piżmówki zostały udomowione w czasach przedkolumbijskich. Z perspektywy rdzennych mieszkańców zaletą piżmówek było zjadanie przez nie owadów. Do Europy sprowadzono je w XVI wieku. Najprawdopodobniej sprowadzili je na ten kontynent konkwistadorzy. W Polsce pojawiły się po II wojnie światowej za sprawą żołnierzy wracających z Francji. Kolejne importy miały miejsce w 1968. Początkowo sprowadzone do Europy piżmówki traktowano jako ptaki ozdobne. Na początku XX wieku rozwijał się przemysłowy chów drobiu obejmujący również piżmówki. Zaczęto zwracać uwagę na cechy użytkowe. Piżmówki są ptakami rzeźnymi i ozdobnymi stosunkowo łatwymi w rozrodzie.