Legenda o księciu presławskim Sybinie (oryg. bułg. Легенда за Сибин, преславския княз) – powieść Emiliana Stanewa, opublikowana po raz pierwszy w 1968. Jej kontynuacją jest powieść Tichik i Nazariusz, napisana dziewięć lat później.
Powieść została wpisana do kanonu literatury bułgarskiej 1878-1988Kanon literatury bułgarskiej 1878-1988.
Na język polski utwór przetłumaczyła Teresa Dąbek-Wirgowa.
Treść Akcja utworu rozgrywa się na początku XIII wieku w Bułgarii.
Sybin jest ostatnim męskim potomkiem niegdyś znakomitego, obecnie wygasającego rodu protobułgarskiego. Wyznaje niemal zapomnianą religię protobułgarską, w szczególności potężnego i sprawiedliwego boga Tangrę, czyta księgi ezoteryczne. Nienawidzi chrześcijaństwa, w którym widzi wiarę niewolników, wrogo odnosi się również do Bizancjum, któremu zarzuca pozbawienie Bułgarów należnego im znaczenia. Równocześnie nękają go myśli o Bogu, diable i losie człowieka na ziemi i po śmierci.