Tichik i Nazariusz (oryg. bułg. Тихик и Назарий) – krótka powieść (bułg. powest) historyczno-filozoficzna Emiliana Stanewa, opublikowana po raz pierwszy na łamach czasopisma Płamyk w 1977 r.Бисера Дакова, "Тихик и Назарий" на Емилиян Станев - между детерминизма и хаоса", a następnie w 1985. Na język polski przetłumaczona przez Teresę Dąbek-Wirgową.

Treść Akcja utworu rozgrywa się na początku XIII wieku i jest kontynuacją powieści Legenda o księciu presławskim Sybinie.

Po śmierci Sylwestra i samosądzie bogomiłów nad Sybinem i Kalomeą Tichik został "Doskonałym", władyką, duchowym przewodnikiem gminy bogomilskiej. Jego głównym zmartwieniem w pierwszych dniach sprawowania duchowej władzy jest fakt, że Sylwester spisał swoją naukę, odrzuconą przez gminę, w dwóch Ewangeliach. Aby je odnaleźć i zniszczyć, spotyka się z malarzem Nazariuszem, który miał ozdobić księgi. Okazuje się jednak, że Nazariusz nie wie, gdzie znajdują się Ewangelie. Tego samego wieczoru do gminy powraca Raduł, jeden z emisariuszy zabitego Sylwestra podróżujący do innych gmin. Widok nowego władyki dziwi go. Zamiast przekonać go, że Sylwester odstąpił od nauczania bogomiłów, Tichik grozi, że nie pozwoli mu zjeść kolacji, jeśli ten nie zadeklaruje, że następnego dnia publicznie potępi nauki zmarłego Sylwestra.