Jego imię nawiązuje do historycznej postaci bogomilskiego biskupa Nazariusza, działającego w XII wieku.

Nazariusz, jako artysta, spędza wiele czasu na kontemplowaniu otaczającej go rzeczywistości i ludzi, co prowadzi go do pesymistycznych wniosków. Dostrzega w otaczających go bogomiłach zło, przekonuje się, że jest ono obecne także w nim samym. Kontynuując swoją refleksję dochodzi do przekonania o oszustwie każdej wiary, co oznacza, że postępowanie człowieka za życia nie będzie mieć żadnych konsekwencji po śmierci. W rezultacie działania ludzi motywowane są przede wszystkim różnymi pragnieniami. Nazariusz dochodzi do wniosku, że światem rządzą ślepe siły dobra i zła, które są równorzędne, żadna zaś nie jest bardziej wartościowa od drugiej. Człowiek nie musi zatem dokonywać między nimi trudnych wyborów, nie mają sensu normy moralne, a żadnego czynu nie należy żałować.