Rano znów odwiedził go król zdumiony, że chłopak nie tylko żyje, ale jak twierdzi, dobrze się bawił.
Trzeciej nocy chłopak znowu siedział w komnacie przy ognisku martwiąc się, że nigdy się nie dowie, co to strach. Gdy zrobiło się późno, przyszło sześciu wielkich typów i wniosło trumnę. Chłopak podszedł do niej i zdjął wieko. Leżał tam zimny nieboszczyk. Tknięty współczuciem, chłopak postanowił go ogrzać. Podszedł do ognia, ogrzał swoją dłoń i położył mu na twarzy, lecz trup pozostał zimny. Wyciągnął go zatem, usiadł przy ogniu i położył go na swym łonie, nacierał mu ręce, żeby krew znów zaczęła krążyć. A gdy i to nie pomagało, położył się koło niego, by go ogrzewać. Po chwili trup zrobił się ciepły i zaczął się ruszać. Zawołał "Teraz cię uduszę." Chłopak uznał, że to niewdzięczność i zamknął go na powrót w trumnie. Przyszło wtedy sześciu typów i odniosło trumnę.
Wtedy wszedł człowiek, który wyglądał straszliwie, był wysoki, stary i miał długą, białą brodę. Człowiek ten zawołał: "Teraz nauczysz się bać, bo umrzesz." Chłopak bez cienia strachu odparł: "Jeśli mam umrzeć, to musisz mnie dostać.