Jan Tytus Dihm (ur. 4 stycznia 1902 w Dukli, zm. 22 października 1965 w Krakowie) – polski historyk, badacz XVIII wieku. Absolwent UJ.
Życiorys Był uczniem Ignacego Chrzanowskiego i Władysława Konopczyńskiego. Doktorat w 1927 pod kierunkiem Wacława Sobieskiego. Pracował jako nauczyciel w gimnazjum w Wadowicach. W 1939 uczestnik kampanii wrześniowej. Następnie przez Rumunię przedostał się do Algierii, gdzie uczył w polskim liceum. Później przebywał we Włoszech i w Wielkiej Brytanii. Do kraju powrócił w 1947. Od 1953 zatrudniony w Instytucie Historii PAN, od 1959 docent.
Dihm był badaczem dziejów Sejmu Czteroletniego i okresu upadku I Rzeczypospolitej. W okresie międzywojennym był bardzo aktywny naukowo. Zamilkł naukowo w wieku 33 lat – powodem było schorzenie psychiczneJerzy Łojek, Wokół sporów i polemik: publicystyka historyczna, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1991, s. 209-210.. Z inicjatywy Stanisława Herbsta podjął na początku lat 50. ponownie pracę naukową. Jej efektem była kontrowersyjna praca Sprawa konstytucji ekonomicznej z 1791 r. na tle wewnętrznej i zagranicznej sytuacji Polski (chodziło w niej o projekty Michała Ossowskiego). Spotkała się ona z krytyką Emanuela RostworowskiegoEmanuel Rostworowski W sprawie Konstytucji Ekonomicznej 1791 r. (na marginesie książki Jana Dihma).