Dionizy, nazwisko świeckie Ilijević (ur. 1838 w Kopilovcach, zm. 30 marca 1894 w Konstantynopolu) – serbski biskup prawosławny.
Życiorys Jego ojciec Ilija Ilijević był Serbem, matka, Wasiliki, Greczynką. Wychował się w duchu serbskim, wykształcenie teologiczne uzyskał jednak w greckojęzycznej szkole Patriarchatu Konstantynopolitańskiego na wyspie Chalki. W 1854 został wyświęcony na diakona, zaś rok później – na kapłana. Był dziekanem (namiestnikiem biskupim) w dekanacie Berkovicybiskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvatesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, ss.170–171..
W 1865 został wyświęcony na biskupa i mianowany ordynariuszem eparchii zwornicko-tuzlańskiej. Jego praca duszpasterska była wysoko ceniona przez Synod Patriarchatu Konstantynopolitańskiego, dzięki czemu w 1868 został przeniesiony na bardziej prestiżową katedrę Dabaru i Bośni, zachowując zarząd dotychczasowej eparchii. Szybko popadł jednak w konflikt z wiernymi serbskimi z Sarajewa i w 1871 Synod pozbawił go katedry.