W jego przekonaniu, możliwe jest to dzięki oparciu się na trzech wywodzących się z prawa naturalnego zasadach: wolności, pomocniczości oraz solidarności, które to zasady wskazują na ludzkie prawa, ale też powinności i obowiązki.
Wyodrębnił trzy cele katolickiej nauki społecznej: rozpoznawanie społecznej sytuacji świata, dokonywanie oceny krytycznej tejże sytuacji oraz dążenie do realizacji wyznaczonych celów przy pomocy zasad moralności chrześcijańskiej. Akcentował społeczną naturę ekonomii i krytykował liberalną koncepcję „homo oeconomicus”. Odrzucał pogląd, że katolicka nauka społeczna jest trzecią drogą między indywidualistycznym liberalizmem i kolektywistycznym marksizmem.
Oprócz katolickiej nauki społecznej, Strzeszewski zajmował się historią myśli gospodarczej i społecznej, metodologią nauk społecznych, etyką społeczną i gospodarczą, społeczno-moralnymi zagadnieniami pracy i własności, a także zagadnieniem rozwoju gospodarczego.