Krzyczący Orzeł w boju John McGillis, pierwszy opiekun orlicy, nie doczekał końca wojny – zmarł podczas oblężenia Corinthu. Po nim orłem opiekowali się kolejno czterej następni opiekunowie. W gazetach podawano, że orzeł 8. Regimentu w trakcie bitew latał nad liniami walczących stron. Jednak z relacji jednego z jego opiekunów, Davida McLaina, wynika, że były to wiadomości przesadzone, które wzięły się z tego, że w trakcie drugiej bitwy o Corinth jedna z wystrzelonych kul przerwała postronek, którym orlica była przyczepiona do żerdki, a druga, która przebiła jej skrzydło, wystraszyła ją tak, że przeleciała ok. 20 m wzdłuż linii wojsk, i trzeba było ją łapać. W trakcie tej bitwy opiekun orła, McLain, otrzymał dwa postrzały – w ramię i w nogę. Według McLaina Old Abe była zwykle zaniepokojona w trakcie walk, rozpościerała skrzydła i wydawała okrzyki (stąd jej drugi przydomek – „Screaming Eagle”, Krzyczący Orzeł), ale nie latała nad walczącymi wojskami. Old Abe towarzyszył pocztowi sztandarowemu regimentu, i, tak jak sam sztandar, jej obecność miała wpływ na morale oddziału. Podobno konfederaccy oficerowie wydali rozkaz złapania lub zabicia Screaming Eagle, ale żadna z prób się nie powiodła. Jak wspominał McLain: