Niedługo po śmierci kompozytora, prace nad jego biografią rozpoczął Friedrich Schlichtegroll. Napisał ją na podstawie informacji siostry Mozarta – Nannerl. Również Franz Niemetschek z pomocą Konstancji opisał życie kompozytora. Konstancja wspomogła swojego drugiego męża – Georga Nikolausa Nissena – w pisaniu zdecydowanie bardziej szczegółowej biografii opublikowanej w 1826 roku.
Reputacja muzyki Mozarta wzrosła po jego śmierci. Jego XX-wieczny biograf Maynard Solomon opisuje „bezprecedensową falę entuzjazmu” odnośnie do liczby wydawców jego kompozycji.
Relacje pierwszych osób Osoby obecne przy śmierci Mozarta przelały swoje wspomnienia na papier na własną rękę bądź za pośrednictwem innych osób. Opowiedziane historie nie są całkowicie zgodne, może to być spowodowane faktem, iż niektóre przekazy są odnotowane aż do 1820, kiedy wspomnienia świadków mogły już być nieco zatarte.
Benedikt Schack, bliski przyjaciel Mozarta, dla którego została napisana rola Tamina w operze „Czarodziejski flet”, powiedział w wywiadzie, że w ostatnim dniu życia Mozart brał udział w próbie niedokończonego jeszcze Requiem.