Z kolei amunicją w rozumieniu ustawy są naboje służące do strzelania z broni palnej. Amunicją są także gotowe lub obrobione istotne części naboju, którymi są: pocisk wypełniony materiałem wybuchowym (także substancją zapalającą, obezwładniającą lub inną, która zagraża życiu lub zdrowiu), spłonka oraz materiał miotający (proch).
Art. 11 ustawy określa przypadki, kiedy pozwolenie na broń nie jest wymagane. Dotyczy to 11 sytuacji: broni gromadzonej w muzeach używania broni na strzelnicy do celów sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych używania broni palnej sygnałowej i alarmowej (w celach ratowniczych, poszukiwawczych, wzywania pomocy, rozpoczynania zawodów sportowych) obrotu bronią i amunicją przez koncesjonowane firmy lub rusznikarzy w celach gospodarczych dysponowania bronią w celu pozbawienia jej cech użytkowych Posiadanie broni palnej i amunicji pozbawionej cech użytkowych posiadania paralizatora o średnim natężeniu prądu do 10 mA posiadania ręcznego miotacza gazu posiadania broni pneumatycznej, posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania wyprodukowanej przed 1885 rokiem lub jej repliki (np. broń czarnoprochowa rozdzielnego zapłonu sprzed 1885 r.