Russell przyznał, że pierwotnie chciał się jej pozbyć podczas pit stopu, ale stwierdził, że po trzech okrążeniach trzymania jej pod nogami może bezpiecznie pozbyć się jej wcześniej. W czwartej rundzie mistrzostw w Monte Carlo dwukrotnie nie ukończył wyścigów, w obu przypadkach musiał wycofać się po uderzeniu w ścianę. Następnie odniósł trzecie zwycięstwo we Francji po starcie z pole position i zakończył weekend 17. lokatą w niedzielnym sprincie. Przez kolejne cztery wyścigi zajmował miejsca na podium, wygrywając na Red Bull Ringu i trzykrotnie zajmując drugie miejsce, na Red Bull Ringu i dwukrotnie na Silverstone powiększając tym samym przewagę w klasyfikacji generalnej do 37 punktów nad Landem Norrisem. Po słabszym weekendzie na Hungaroringu i trzeciej lokacie na torze Spa-Francorchamps, wygrał sprinterskie wyścigi na włoskiej Monzy i na rosyjskim Sochi Autodrom. Podczas ostatniej rundy mistrzostw na torze Yas Marina, Russell był już potwierdzonym kierowcą zespołu Williams Racing na kolejny sezon Formuły 1. Sezon zakończył zwycięstwem w wyścigu głównym i czwartą lokatą w niedzielnym sprincie. W całym sezonie Russell pięciokrotnie startował z pole position i sześciokrotnie miał najszybsze okrążenie wyścigu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — George Russell (kierowca wyścigowy) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.