thumb|300px|Święta cenote
Święta cenote (hiszp. cenote sagrado) – wapienna studnia krasowa położona w pobliżu starożytnego miasta Majów Chichén Itzá w Meksyku. Mierzy 20 m głębokości, 50 m średnicy i jest niemal idealnie okrągła. W czasach prekolumbijskich pełniła ważną funkcję religijną i była sercem Chichén Itzá, dzięki czemu miasto zyskało dominującą pozycję w regionie i mogło utrzymywać swoją władzę. Od niej też pochodzi nazwa Chichén Itzá, która oznacza „u wylotu studni Itza”.
Według legend Majów oraz postkolumbijskich źródeł do świętej cenote składano ofiary z ludzi ku czci boga deszczu Chaca oraz podziemnych bóstw. Opowieści te zostały potwierdzone na początku XX wieku, kiedy to Edward Herbert Thompson przeprowadził badania studni i odkrył na jej dnie duże ilości kosztowności oraz kości ludzkich.
Znaczenie dla Majów Suche rejony północnego Jukatanu, które zamieszkiwali Majowie, z powodu braku rzek oraz sporadycznych opadów deszczu stanowiły dość nieprzyjazne warunki do życia. Głównym źródłem wody stały się więc powstałe w naturalny sposób studnie krasowe, których skały zalegają blisko wód gruntowych. Dla Majów stały się one tak ważne, że często ich motyw przedstawiali w sztuce i łączyli z różnymi bóstwami.