W listopadzie 1918 wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-ukraińskiej, od 11 listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa na odcinku „Marji Magdaleny”. 21 listopada tego roku objął dowództwo 1 kompanii 1 pułku Strzelców Lwowskich. W lutym 1920 przeniesiono go do 40 pułku piechoty Dzieci Lwowskich, wraz z którym – jako dowódca batalionu, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W lipcu tego roku został ranny pod Lipniszkami, podczas ataku na wieś Czerbiny.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 314. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 32.. Był dowódcą III batalionu w 40 pułku piechoty we Lwowie. Z dniem 3 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 2 batalionu granicznego w Bereźnem. 12 kwietnia 1927 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 117..