Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Jako aplikant 22 lipca 1919 został mianowany sędzią zapasowym w IX klasie rangi w okręgu Sądu Zapasowego we Lwowie (analogicznie B. Praszałowicz i W. Żarski). W grudniu 1919 został mianowany asesorem sądowym przy Sądzie Powiatowym w Wejherowie, a wiosną 1920 mianowany tamże sędzią powiatowym. W połowie 1920 został sędzią Sądu Powiatowego w Pucku. W 1921 został mianowany sędzią powiatowym w Chełmnie. W późniejszych latach ponownie był sędzią Sądu Powiatowego w Pucku (ok. 1927-1928), potem sędzią i naczelnikiem Sądu Grodzkiego w Pucku (ok. 1929), następnie od 7 czerwca 1929 sędzią Sądu Okręgowego w Toruniu (do ok. 1930-1931), sędzią Sądu Apelacyjnego w Toruniu (ok. 1932-1934), po czym był sędzią Sądu Apelacyjnego w Poznaniu (ok. 1934-1939).
Pod koniec lat 20. był członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu. W latach 30. należał do Koła w Poznaniu Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej.
9 stycznia 1932 został odznaczony przez prezydenta RP Ignacego Mościckiego Medalem Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości.. Jego żoną była Felicita z domu Słonimska.