Kościół St. Nicolas był budowany od 1758 r. w ciągu 45 lat w większej części przez budowniczego Jeana Gueno du Chesne na podstawie planów architekta Bécheta des Ormeaux z Rennes i zastąpił wcześniejszy kościół stojący na tym miejscu. Zespół budowli jest scharakteryzowany przez ducha „zwycięskich kościołów”, wysoka trzypiętrowa wieża dominuje nad okolicą Loudéacu. Została ona zbudowana w latach 1733-1746 jeszcze przed nowym kościołem i jest częściowo oparta na ruinach zamku Oliviera V. de Clisson, którego szczątki jeszcze dziś są widoczne w La Chèze. Wieża była wykorzystywana podczas II wojny światowej przez niemieckie wojsko jako punkt obserwacyjny. Liczne napisy na oblicówce świadczą o tym jeszcze dzisiaj. Do bogatego wyposażenia kościoła należą: figura Madonny z Dziecięciem (Vierge couronnée à l’enfant), która jest jednym z rzadkich przykładów normańskiego wpływu na sztukę Bretanii, liczne figury świętych, okno kościoła z XVIII wieku i – jako przykład sztuki ludowej – chorągiew kościelna, która była wcześniej noszona w czasie procesji. Chór i ołtarze (w tym uwieńczony baldachimem ołtarz główny z drewna i marmuru) były tworzone od 1763 r. przez Yves’a Corlay, rzeźbiarza z Châtelaudren, a po jego śmierci zostały dokończone przez jego zięcia Juliena Heurtault do 1778 r. Organy z 1854 r.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Loudéac · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.