wspólnie ze Slavkiem Šanticiem) i Adama Zagajewskiego (Povratak). Przełożyła wybór tekstów Janusza Korczaka (Dobri duh čovječanstva ) i reportaże wojenne Konstantego Geberta (Obrana sarajevske pošte). Marina Trumić przygotowała również tłumaczenia i adaptacje radiowe utworów polskich pisarzy współczesnych, które zostały wyemitowane przez Radio Sarajevo, m.in. Sjednica Henryka Bardijewskiego, Jelka Jerzego Janickiego, Iz vodenih dubina Andrzeja Mularczyka i Eseji Stefana Żółkiewskiego.

W roku 2002 otrzymała nagrodę Stowarzyszenia Wydawców i Księgarzy Bośni i Hercegowiny za tłumaczenie wyboru poezji Tadeusza Różewicza. W roku 2008 została uhonorowana tą samą nagrodą za przekład tomu poezji Czesława Miłosza.

Za pracę translatorską i popularyzatorską oraz działania na rzecz zbliżenia Polaków i Bośniaków w roku 2003 otrzymała odznaczenie „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

Życie prywatne Dwukrotnie, w latach 1960–1968 oraz 1991–1999, mieszkała w Warszawie. Pierwszy raz przyjechała do Polski, towarzysząc mężowi, pisarzowi Čedowi Kisiciowi, który był attaché kulturalnym i radcą Ambasady Jugosławii. Początkowo zresztą publikowała pod podwójnym nazwiskiem jako Marina Trumić-Kisić.

Zmarła nagle w swoim sarajewskim domu.