Maria Łowmiańska z domu Plackowska (ur. 28 października 1891 w Puczniewie, zm. 7 lutego 1962) – polska historyk, doktor nauk historycznych, badaczka dziejów Wielkiego Księstwa Litewskiego i Wileńszczyzny.
Życiorys Córka Konstantego Plackowskiego i Marii z Borowych pochodziła z okolic ŁodziAndrzej Tomczak (red.), Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Wspomnienia pracowników, Toruń 1995, p. 79. W latach 1919–1922 studiowała historię na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie w 1927 r. uzyskała absolutorium. Stopień doktora nauk historycznych uzyskała tamże w 1931 roku, na podstawie rozprawy Wilno przed najazdem moskiewskim 1655 rokuBogumił Zwolski, Wykaz tematów prac doktorskich oraz prac magisterskich i nauczycielskich w zakresie historii, przyjętych w latach 1923–1933 przez komisję Egzaminacyjną Wydz. Humanistycznego U.S.B. [w:] Księga pamiątkowa Koła Historyków Słuchaczy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie 1923–1933, Wilno: Zrzeszenie Kół Naukowych 1933, s. 370. W okresie dwudziestolecia międzywojennego opublikowała kilka artykułów naukowychMichał Kozłowski, Nauczyciel i wychowawca. O uczniach Stanisława Kościałkowskiego [w:] Stanisław Kościałkowski pamięci przywrócony, red. Małgorzata Dąbrowska, Warszawa–Łódź IPN 2016, s. 130-179 .. W 1924 r.