– pierwsza świątynia buddyzmu zen rinzai w Kamakurze, w Japonii.
Historia Została ufundowana w 1200 roku przez Masako Hōjō (1157–1225), wdowę po siogunie Yoritomo Minamoto (1147–1199), dla uczczenia jego i jej ojca pamięci. Opatem założycielem był mistrz zen Eisai Myōan. W systemie gozan („pięciu gór”, „pięciu wielkich świątyń”) świątynia zajmowała trzecią pozycję wśród pięciu świątyń Kamakury. Mistrz Eisai przeniósł się do Kamakury z Kioto, w którym jego działalność i nowe idee zen, które wprowadził do Japonii, spotkały się z atakami, a on z ostracyzmemHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Ss. 17-19.
Następnym opatem został uczeń Eisaia, Gyōyū Taikō (1163–1241), pochodzący z Kamakury. Wdowa Masako została jego uczennicą, przyjęła ordynację mnisią i została mniszką. Przyjacielem Gyōyū był Sanetomo Minamoto, trzeci siogun z tego roduHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 23. Uczniem Gyōyū był przez jakiś czas Kakushin Shinchi (1207–1298). Gyōyū zmarł w Jufuku-ji.
Praktyka w świątyni była przez jakiś czas synkretyczna, skoro Ben’en Enni (1201–1280) w 1228 roku otrzymał przekaz nauk ezoterycznych od ówczesnego opata Jufuku-ji – A’nina. W 1257 roku sam Enni został opatem tej świątyniHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str.