Schody prowadzące na szczyt zbudowano po północnej stronie budowli, co jest o tyle nietypowe, że w pozostałych świątyniach znajdują się one po zachodniej lub wschodniej stronie. Mierzą 20 m szerokości, a otaczająca je balustrada 2,6 m, co jest charakterystyczną cechą architektoniczną wczesnego okresu klasycznego.
Na szczycie piramidy znajduje się wysoka na 9 m świątynia. Wewnątrz niej wybudowano niewielkie pomieszczenie mierzące zaledwie 3,95×0,90 m długości i 4,4 m wysokości. Tylna ściana ma natomiast aż 4,57 m grubości. Nad komnatą znajdują się trzy puste pomieszczenia, które miały zmniejszyć wagę budowli. Wewnątrz zachowały się oryginalne drewniane nadproża, a na zewnątrz gzyms ozdobiony trzema maskami boga deszczu Chaca.
Dach świątyni zwieńczony jest wysokim na ponad 12 m „grzebieniem”. W celu zmniejszenia jego wagi we wnętrzu wydrążono kilkanaście pustych przestrzeni.
Odkrycia i badania Budowlę jako pierwszy odkrył ją Modesto Méndez – gubernator Petén, który w 1848 roku zorganizował ekspedycję badawczą. Jak relacjonował to z jej szczytu dostrzegł pozostałe świątynie.