Lidy, której zadaniem było zwalczanie sowieckiej administracji i odbijanie z transportów ludzi wcielonych do Armii Czerwonej. W AK dosłużył się stopnia sierżanta. W grudniu 1944 za zgodą por. Jana Borysewicza „Krysi” opuścił Mancewicze i przedostał się do Białegostoku, następnie do Lublina. Wstąpił do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 2 w Lublinie, po promocji na stopień podporucznika został instruktorem w I Szkolnej Dywizji Podoficerskiej i 62. pp w 18 Dywizji.

W marcu 1946 na własną prośbę zwolniony, przeniósł się do rodziny w Sopocie, gdzie przez swojego brata Zdzisława Christę „Mamuta” nawiązał kontakt z konspiracją mjra Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”. Zagrożony aresztowaniem, postanowił dołączyć do formowanego k. Sztumu oddziału leśnego 5 Brygady Wileńskiej AK. Na początku maja 1946 został wyznaczony przez „Łupaszkę” na zastępcę ppor. Zdzisława Badochy „Żelaznego” („Łupaszka” nie uznał wówczas „Leszkowi” stopnia podporucznika). Odtąd brał udział we wszystkich akcjach szwadronu „Żelaznego”, m.in. potyczce z milicją, UB i SOK w Czarnej Wodzie k. Starogardu 8 V, stukilometrowym rajdzie partyzanckim po Kaszubach 19 V, w czasie którego zlikwidowano 7 posterunków MO i dwie placówki UB, potyczce z UB w Bobolicach 21 V, walce z UB i MO w Podjazach k. Kartuz 25 V i potyczce z UB i MO w Tulicach k.