Wówczas przeniósł się do Velikiej Kikindy i stamtąd administrował częścią eparchii, która znalazła się w granicach Jugosławii, a w miarę możliwości opiekował się Serbami w pozostałej części administratury. W 1931, po zmianach granic eparchii, został ordynariuszem eparchii banackiej i pozostał na niej do śmierci.
Na jej terytorium odnowił zniszczony w 1788 monaster Kusić, zaś od podstaw wzniósł monaster św. Melanii w Petrovgradzie. Ufundował także internaty męski i żeński dla serbskich uczniów, studentów i studentek w Velikiej Kikindzie oraz Temesvarze. Zainicjował również budowę szeregu nowych wiejskich cerkwi w eparchii banackiej.
Autor przekładów tekstów teologicznych i artykułów, pisał również własne teksty do prasy cerkiewnej. Z kolei jego katechizm został w okresie międzywojennym przełożony na język czeski, na użytek Kościoła Prawosławnego Czech i Słowacji, który w pierwszych latach swojego istnienia i rozwoju podlegał Patriarchatowi Serbskiemu. Był ponadto współautorem (razem z metropolitą Czarnogóry i Przymorza Gabrielem i biskupem bitolskim Józefem) ustawu cerkiewnego odnowionego Patriarchatu Serbskiego w 1919.