Sześć łabędzi (Die sechs Schwäne) – baśń opublikowana przez braci Grimm w 1812 roku w ich zbiorze Baśni (tom 1, nr 49)

TreśćJakub i Wilhelm Grimm Baśnie nad baśniami, Zielona Sowa, 2005 Pewien król, podczas polowania, zgubił się w lesie. Błąkając się wśród drzew spotkał starą kobietę - czarownicę. Kobieta ta zaproponowała mu, że wskaże mu drogę powrotną, pod warunkiem, że ożeni się z jej córką i uczyni ją królową. Król zgodził się na to. Czarownica zaprowadziła go do swojej chatki i przedstawiła mu swoją córkę. Córka czarownicy była piękna, ale król patrzył na nią z lękiem. Niemniej jednak postanowił dotrzymać obietnicy i wraz z nową narzeczoną wyjechał z lasu.

Król był wcześniej wdowcem. Z poprzedniego małżeństwa miał sześciu synów i jedną córkę. Obawiając się, że nowa macocha może ich źle traktować, zabrał ich do opuszczonego zamku ukrytego w lesie, by tam mieszkały. Król często odwiedzał swoje dzieci, co nie uszło uwadze jego żony. Dowiedziawszy się od przekupnej służby o dzieciach króla - uszyła małe jedwabne koszulki i rzuciła na nie zaklęcie. Udała się z nimi do zamku ukrytego w lesie i widząc synów króla rzuciła na nich te koszulki. Kiedy materiał dotknął ciał chłopców, zamienili się w łabędzie i odlecieli. Macocha wróciła pośpiesznie do swojego pałacu.