W 1949 wyjechał z Jugosławii do Szwajcarii, w Genewie zamieszkał razem ze swoim bratem, który był biskupem pomocniczym tamtejszej eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Wrócił do Cerkwi Zagranicznej i służył w różnych parafiach emigracji rosyjskiej we Francji, Belgii (od 1952 do 1957 mieszkał w Brukseli) i Szwajcarii. W Brukseli współtworzył pierwszą szkołę rosyjską dla dzieci emigrantów, organizował letnie obozy dla rosyjskiej młodzieży, utworzył w Brukseli sekcję emigracyjnej organizacji młodych Rosjan „Witiaź”.
W 1957 przyjął chirotonię biskupią i został wikariuszem eparchii genewskiej i zachodnioeuropejskiej z tytułem biskupa brukselskiego. Wielokrotnie podróżował po eparchii, w szczególności odwiedzał monaster Leśniańskiej Ikony Matki Bożej w Chavincourt-Provemont. Regularnie spotykał się z młodzieżą. W soborze Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Genewie przywrócił regularne nabożeństwa wieczerni i jutrzni, prywatnie odprawiał pełny dobowy cykl nabożeństw. Prowadził również pielgrzymki do Palestyny oraz do sanktuariów zachodnioeuropejskich związanych ze świętymi z okresu niepodzielonego chrześcijaństwa przed schizmą wschodnią, sam podróżował na górę Athos.