W 1937 został dowódcą sformowanego wówczas 18 dywizjonu artylerii ciężkiej w Zambrowie. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii.
Według stanu z 1931 Wacław i Władysław Brzozowscy figurowali jako właściciele domu przy ul. Emilii Plater w Sanoku.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 w czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 18 dywizjonem artylerii ciężkiej. Przebywał w niemieckim obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg (wraz z nim brat Wacław).
Po wojnie powrócił do Polski. Jako emerytowany podpułkownik zamieszkiwał w Nowej Rudzie przy ulicy Stefana Żeromskiego 1. Zmarł 14 czerwca 1990. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Nowej Rudzie. Jego żoną była Halina z domu Grudzińska (1901–1985).
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal Waleczności 2 klasy (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry)
Zobacz też Stanisław Bes i Władysław Bes – dwaj bracia także pochodzący z Sanoka i również jeńcy obozu Woldenberg
Uwagi
Przypisy
Bibliografia