4..
„Według przełożonych był wzorem żołnierza-rycerza, zachowującego zimną krew i utrzymującego porządek w szeregach /.../ 13 VIII t.r. w rejonie wsi Okuniewo jako dowódca batalionu przyczynił się do odparcia natarcia bolszewików i umożliwił przegrupowanie 21 pp”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Od grudnia 1920 do stycznia 1921 pełnił obowiązki dowódcy XXIII batalionu saperów w Poznaniu. Od lutego 1921 działał na terenie Górnego Śląska. W trakcie III powstania jako dowódca grupy destrukcyjnej „UE”, a następnie dowódca grupy fortyfikacyjno-operacyjnej „Wschód”.
Po zakończeniu działań wojennych odbył roczne przeszkolenie wojskowo-techniczne w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów w WarszawieA. Górski, Ofiara obowiązku, op. cit., s. 4.. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 81. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 1 pułk saperów w Wilnie. W listopadzie 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy XVII batalionu saperów w Poznaniu. W 1923 objął dowództwo XIV batalionu saperów w Poznaniu i jednocześnie pełnił funkcję referenta technicznego 14 Dywizji Piechoty.