Zdzisław Goszczyński (ur. 31 sierpnia 1897 w Janowicach, zm. 4–5 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Witolda i Stanisławy z Kossowskich. W okresie gimnazjalnym zaciągnął się do pułku huzarów armii rosyjskiej. Po wybuchu I wojny światowej służył w szeregach Legionu Puławskiego, I Korpusu Polski w Rosji. Był dwukrotnie ranny, m.in. w lipcu 1915 pod Władysławowem. W lutym 1918 brał udział w bitwie pod Tichiniczami w rejonie Bobrujska, gdzie został ranny trzeci raz. Za bohaterstwo podczas tej bitwy otrzymał order „Virtuti Militari" V klasy. Po rozbrojeniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Kielcach.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w stopniu wachmistrza, 11 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Przydzielono go do 7 Pułku Ułanów, z którym ruszył na front. W marcu 1919 został skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie.W tym też roku otrzymał awans na stopień podporucznika. Po jej ukończeniu 14 lutego 1920, podczas wojny polsko-bolszewickiej służył w stopniu porucznika, jako dowódca kompanii w 55 pułku piechoty. Na zajmowanym stanowisku był brawurowy i pomysłowy, co pokazał w bitwach pod Kurpiczami, Nowo-Baranowiczami i pod Mińskiem.