Po powrocie do Warszawy i wstąpieniu do adwokatury podjął działalność w Związku Proletariatu Miast i Wsi; 5 VI 1924 podpisał list „W sprawie białego terroru w Polsce”.
Latem 1924 na własną prośbę wysłany przez władze KPRP do ZSRR; w Moskwie wstąpił do WKP(b) z zaliczeniem stażu partyjnego od 1920. Od sierpnia zastępca kierownika Centralnego Urzędu Statystycznego w Mińsku, w związku z czym brał udział w pracach Rady Komisarzy Ludowych Białoruskiej SRR. Od XII 1924 ponownie w Moskwie, gdzie pracował w Komisariacie Pracy, , Czerwonej Międzynarodówce Związków Zawodowych i był sędzią w Sądzie Gubernialnym. Publikował artykuły o ochronie pracy i ubezpieczeniach w prasie Czerwonej Międzynarodówki.
W październiku 1927 wrócił do Warszawy, gdzie pracował jako adwokat, będąc obrońcą w wielu procesach komunistów i działając w porozumieniu z Teodorem Duraczem. Współpracownik Centralnej Redakcji KPP, prelegent w związkach zawodowych pozostających pod wpływami KPP. Od 1929 działacz legalnej PPS-Lewicy. 1 V 1929 zatrzymany w lokalu partyjnym po wygłoszonym przemówieniu, zwolniony za kaucją. 17 X 1930 skazany na 2 lata więzienia, jednak w wyniku obrony Duracza i E. Śmiarowskiego został uniewinniony 17 II 1931.