W 1939 odsunięta od tych prac z powodu swoich powiązań komunistycznych i ze względu na objęcie spraw aprowizacji tajemnicą wojskową. We wrześniu 1939 wraz z mężem Izaakiem udała się do Równego, gdzie krótko brała udział w wydawaniu lokalnej gazetki, później do Lwowa, gdzie pracowała w Biurze Organizacyjnym związków zawodowych. Od stycznia 1940 korespondentka działu rolnego lwowskiego dziennika „Czerwony Sztandar”, od września 1940 do maja 1941 statystyk w administracji gospodarczej, następnie wróciła do redakcji. W czerwcu 1941 ewakuowana do Charkowa, we wrześniu 1941 została przyjęta do Zarządu Politycznego Frontu Południowo-Zachodniego (później Stalingradzkiego) Armii Czerwonej i skierowana do pracy w redakcji polskojęzycznej rozgłośni frontowej i gazetki frontowej „Wolność”. Od stycznia 1942 brała udział w organizowaniu redakcji polskojęzycznej rozgłośni radiowej w Saratowie, od października 1942 pracowała w redakcji polskojęzycznej rozgłośni moskiewskiej. Po powstaniu ZPP wstąpiła do tej organizacji. Od IX 1943 w Armii Polskiej w ZSRR w stopniu chorążego, przydzielona do Wydziału Polityczno-Wychowawczego 2 DP im. J.H. Dąbrowskiego jako instruktor, potem wykładowca.