Taikō Gyōyū (ur. 1162, zm. 1241; jap. 退耕行勇) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, prowadzący synkretyczną praktykę.

Życiorys Urodził się w Kamakurze. Jako chłopiec zadecydował, że zostanie mnichem buddyjskim i poświęcił się studiom ezoterycznych nauk szkoły shingon. Po jakimś czasie zgodnie z rozkazem sioguna Yoritomo Minamoto (zm. 1199) podjął funkcję klasztornego asystenta w świątyni Hachiman. W tym samym czasie był również nadzorcą w klasztorach Eifuku i DaijiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 23.

W 1200 roku do Kamakury przeniósł się Myōan Eisai (1141–1215). Gyōyū został jego uczniem. Ostatecznie został następcą mistrza i opatem klasztoru Jufuku. Mistrz Gyōyū działał głównie w rejonie Kamakury i cieszył się szacunkiem i zaufaniem rodu Minamotów. Masako Hōjō – wdowa po siogunie – zażądała aby Gyōyū został jej duchowym nauczycielem, a w końcu przyjęła mnisią ordynację od niego i została buddyjską mniszką.