thumb|200px|Przewidziany do wyburzenia kwartał Świętego Marcina Centrum III – niezrealizowana, modernistyczna koncepcja przebudowy wschodniej części centrum Poznania, która całkowicie zmienić miała układ urbanistyczny tej części miasta.
Projekt powstał w ramach pięcioletniego planu gospodarczego władz PRL na lata 1971-1975. Wspólna inwestycja przewidziana była dla trzech ministerstw: Łączności (śródmiejska i międzymiastowa centrala telefoniczna), Przemysłu Ciężkiego (biurowiec taboru kolejowego HCP) i Przemysłu Lekkiego (biurowiec przemysłu meblarskiego). Podstawą realizacji poszczególnych obiektów był plan szczegółowego zagospodarowania śródmieścia autorstwa Tadeusza Gałeckiego z zespołem.
Konkurs SARP na rozwiązanie tej koncepcji ogłoszono w 1969. Zaproszono doń pięć zespołów projektowych z Miastoprojektu i jeden z Biura Studiów i Projektów Łączności. Planowane biurowce należało wkomponować w istniejące już założenia wysokościowców Alfy (autor: Jerzy Liśniewicz) i Piekar (autor: Zygmunt Lutomski). Ostatecznie wszystkie zespoły Miastoprojektu wycofały się z konkursu. Walkowerem zwyciężył projekt BSiPŁ. Autorami byli: Regina Pawuła i Zdzisław Piwowarczyk. Wspierał ich, jako propagator pomysłu, prof. Jerzy Hryniewiecki.