Jego koncepcja chanu zawdzięcza wiele naukom szkoły huayan. Gdy pisze o praktyce buddyjskiej, to widzi ją jako zależną od naturalnej współgry pomiędzy noumenem (chiń. 理 lǐ) a fenomenem (chiń. 事 shì). Oświecenie, prawda, muszą być zrealizowane i spełnione. Tylko praktyka buddyjska czyni to możliwym. Dlatego Yanshou lekceważąco traktuje twierdzenia o oświeceniu opartym na odrzuceniu buddyjskich nauk i praktyki. Rolą chanu jest rozwijanie procesu urzeczywistnienia przez popieranie praktyk buddyjskich.
Zongjing lu jest także encyklopedyczną kompilacją czerpiącą szeroko z buddyjskich świętych tekstów i polegającą na buddyjskich doktrynach. W X wieku, gdy chan właśnie potwierdził swoją tożsamość frakcyjnymi określeniami opartymi na liniach przekazu, Yanshou starał się umieścić chan bezpośrednio i jednoznacznie wewnątrz większej buddyjskiej tradycji. W 960 roku został opatem prestiżowego klasztoru Lingyin si. W 961 roku został opatem także głównego klasztoru Yongming si i została wydana jego książka. Na stanowisko opata został wyznaczony przez panującego w królestwie Wuyue księcia Zhongyi (忠懿, pan. 948–978), który napisał także do niej wstęp. Jasne jest, że Yanshou był postrzegany jako jeden z filarów królestwa, które tyle zawdzięczało jego nauczycielowi – Tiantaiowi Deshao.