Ryōkei Shōsen (ur. 15 września 1602, zm. 23 sierpnia 1670; jap. 龍渓性潜) – japoński mistrz zen szkoły ōbaku. Był głównym czynnikiem powstania szkoły ōbaku.
Życiorys Ryōkei urodził się w Kioto. Był drugim synem Okamury Seiichirō, który był bliski śmierci, gdy chłopiec był jeszcze dzieckiem. Gdy wyzdrowiał, rodzina przypisała to leczeniu techniką termopunktury, którą wykonał wędrowny mnich buddyjski. Z tego powodu przeznaczyli Ryōkena na oddanie do klasztoruHelen J. Baroni. Obaku Zen. Str. 75.
Początkiem jego kariery mnisiej stał się klasztor Tō, główna świątynia szkoły shingon w Kioto. Miał wtedy 8 lat. W wieku 16 lat opuścił Tō-ji i przeszedł ceremonię tonsurową (postrzyżyn) w małym klasztorze Jiun-san Fumon-ji w miejscowości Tonda w prowincji Settsu. Praktykował u mistrza Chūshitsu Genshō. W kilka lat później, po śmierci Chūshitsu, Ryōkei odziedziczył tę świątynię w bardzo młodym wieku.