right|200px|thumb|Miniatura z wizerunkiem św. Jadwigi right|200px|thumb|Rodzina św. Jadwigi z Legendy Świętej Jadwigi (pośrodku siedzą Jadwiga i Henryk I Brodaty, od lewej Stoja:. Gertruda, Agnieszka, Henryk II Pobożny, Bolesław, na dole siedzą Zofia i Konrad Kędzierzawy Kodeks lubiński (Legenda o św. Jadwidze) − czternastowieczny rękopis z legendą obrazową o św. Jadwidze Śląskiej spisany po łacinie w 1353 r. z inicjatywy księcia brzeskiego Ludwika I w Lubinie przez zakonnego skrybę Mikołaja Pruzię.
Okoliczności powstania Książę brzeski Ludwik I propagował kult swej świętej prapraprababki Jadwigi Śląskiej. W 1367 roku przypadała setna rocznica jej kanonizacji. W przygotowaniach do jubileuszowych uroczystości bardzo zaangażował się dwór książąt brzeskich zwłaszcza Ludwik I. W związku z tym wydarzeniem Ludwik I złożył zamówienie na kodeks opisujący Legendę o św. Jadwidze. Intencją księcia była przede wszystkim prezentacja znaczenia rodu, z którego się wywodził. Niemałą rolę w tym przedsięwzięciu odegrał Przecław z Pogorzeli biskup wrocławski.
Kodeks lubiński powstał w 1353 roku. Zgodnie z inskrypcją powstał na przedmieściach Lubina, prawdopodobnie przed Bramą Głogowską. Od miasta spisania kodeksu pochodzi jego nazwa.