30 sierpnia 1911 przyjął chirotonię na biskupa nowogrodzko-siewierskiego, wikariusza eparchii czernihowskiej. Po pięciu latach jego tytuł uległ zmianie na biskup starodubski. W roku następnym został ordynariuszem tejże eparchii czernihowskiej. Brał udział w obradach Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego 1917-1918. W 1922 został po raz pierwszy aresztowany i skazany na karę zesłania. W roku następnym otrzymał godność arcybiskupią. Przez kilka miesięcy administrował eparchią jarosławską i rostowską, pozostając formalnie biskupem czernihowskim. W rzeczywistości do 1925 nie mógł udać się do swojej eparchii, zmuszony do pozostawania w Kijowie, a następnie w Moskwie. W 1925 został aresztowany ponownie i do 1936 przebywał kolejno na zesłaniach i w więzieniach. Zmarł w 1937, a jego grób stał się miejscem nieformalnego kultu. Według źródeł związanych z Cerkwią katakumbową w ostatnich latach zaliczał się do antysergian, surowo krytykował decyzję metropolity moskiewskiego Sergiusza, by złożyć deklarację lojalności Cerkwi wobec władz radzieckichНовосвящмучч.