Planowa eksploatacja Od wprowadzenia letniego rozkładu jazdy w 1936 roku Henschel-Wegmann-Zug obsługiwał dwie pary pociągów relacji Berlin-Drezno na dobę. Najkrótszy czas przejazdu wynosił jedną godzinę i 40 minut i był o 28 minut krótszy od dotychczasowego rekordzisty, pokonującego trasę między stolicami Prus i Saksonii z prędkością 135 km/h. W oficjalnych publikacjach prędkość handlową nowych pociągów określono na 111,2 km/h, jednakże dla obliczeń przyjmowano odcinek między Berlinem i dworcem Drezno-Neustadt, na którym jednak pociąg nie zatrzymywał się. W odróżnieniu od innych szybkich pociągów, obsługiwanych wagonami motorowymi, od pasażerów Henschel-Wegmann-Zug nie pobierano dopłaty za przejazd pociągiem ekspresowym (stosowanej w tym czasie również na PKP).
Założony krótki czas na zmianę przez skład kierunku jazdy w Dreźnie po południu okazał się niewystarczający. W ciągu 32 min. parowóz musiał bowiem przemanewrować z jednego końca składu na drugi, a ponadto pobrać wodę i węgiel. W efekcie brakło czasu na obrócenie samej lokomotywy.