sosna Banksa jest drzewem wytrzymałym, często zapuszczającym korzenie na brzegach, nieprzyjaznych innym drzewom, a jej rzadko ulistowione gałęzie tworzą ekscentryczne formy. Sylwetka sosny odcina się na tle wody i nieba na płótnie przepołowionym przez odległy brzeg.
Ostateczna wersja obrazu różni się wyraźnie od szkicu, który Thomson wykonał wiosną 1916 roku. Obniżając linię wzgórz po drugiej stronie jeziora artysta sprawił, że drzewo wygląda na większe, niż w rzeczywistości. Kiedy Thompson sporządzał szkic, pogoda była burzowa, więc ciemne, skłębione chmury znalazły swój wyraz w grubych, wirujących ruchach pędzla, którymi oddane zostało niebo i ciemnoszare jezioro. W obrazie finalnym Thomson zastąpił burzowe chmury czystym niebem w porze zmierzchu. Niebo i jezioro zostały w dużym stopniu wystylizowane i oddane długimi, poziomymi pociągnięciami pędzla, wskazującymi, razem z niemal kwadratową powierzchnią obrazu, na wpływ Lawrena Harrisa, towarzysza Thompsona.
Malowanie obrazu Thomson rozpoczął od odcienia cynobrowego, który prawdopodobnie wybrał chcąc uniknąć zmieszania barw dopełniających, czerwonej i zielonej.