Od kwietnia 1918 służył na froncie włoskim w szeregach armii austriackiej, jednak w połowie tego roku otrzymał decyzję o niezdolności do służby wojskowej, wskutek czego powrócił do Starej Soli.
Po zakończeniu I wojny światowej pod koniec 1918 i po wybuchu konfliktu polsko-ukraińskiego z własnej inicjatywy dokonywał rozbrajania wycofujących się żołnierzy ukraińskich w Starej Soli. Zagrożony w związku z tym aresztowaniem podjął decyzję o opuszczeniu ziem polskich pod koniec marca 1919, odbył trasę przez Węgry i Czechosłowację, docierając na ziemie śląskie i niepodległej Rzeczypospolitej. Po przybyciu do Warszawy w połowie kwietnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i wstąpił do batalionu zapasowego sformowanego 5 pułku piechoty Legionów, uzyskując mianowanie na stopień sierżanta. Został przydzielony do Wojskowego Urzędu Gospodarczego w Siedlcach z dniem 9 czerwca 1919. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, otrzymując mianowanie na chorążego. Z rekomendacji kierującego siedleckim WUG, pochodzącego z ziemi sanockiej ppor. Emila-Holuki Charzewskiego, 25 lutego 1920 otrzymał awans na stopień podporucznika w korpusie oficerów gospodarczych i mianowanie na stanowisko oficera prowiantowego.