W warunkach obniżającego się wskaźnika rząd może podjąć stosowne działania w zakresie polityki fiskalnej lub pieniężnej.
W przeciwnej sytuacji, przy rosnącym wskaźniku zaufania konsumentów, producenci mogą zwiększyć produkcję oraz zatrudnienie. Banki mogą liczyć na wzrost liczby udzielanych kredytów, sektor budownictwa na większą liczbę nowych zamówień. Natomiast rząd może oczekiwać większych wpływów z podatków wywołanych zwiększoną konsumpcją.
Historia Wskaźnik ufności konsumenckiej Conference Board od 1985 porównuje się do wartości bazowej równej 100, co od tej pory było uwzględniane w publikacjach. W tym roku też odniesiono do tej wartości poprzednie pomiary od 1966. Przeciętna wielkość wskaźnika w latach 1966–2007 wyniosła 98,7 punktu. Analogiczna wartość dla lat 2008-2012 osiągnęła 56,5 punktu, jako rezultat ówczesnego spowolnienia gospodarczego. Średnia łączna dwóch okresów wynosi 94,1 punktu. Według Conference Board granicą, od której zaczyna się rozwój gospodarczy, jest 90 punktów. Przeciętna wielkość wskaźnika w warunkach pozytywnej koniunktury sięga 110 punktów.