Około 1778 została kochanką króla. Według biografów króla miała go oczarować nietuzinkowa urodą, była blondynką o szafirowych oczach. Ze związku z królem miał na świat przyjść ułomny syn, którego król nie bardzo chciał uznać, o ojcostwo posądzano również królewskiego adiutanta Tadeusza Kozłowskiego. W dokumentach i listach syna księżnej określano posługując się nazwiskiem Kaprowicz vel Kapryński. Lubomirska otrzymywała od króla listy i sporą pomoc finansową. Sprawami finansowymi Lubomirskiej kierował z polecenia króla jego sekretarz Piotr Maurycy Glayre, co było o tyle trudne, że Lubomirska nie znała języka polskiego. Po serii procesów z córką Franciszką Łucją Tyszkiewiczową o sprawy majątkowe Lubomirska opuściła Warszawę, udając się do Galicji.
Tarnowskim historykom dzięki analizie ksiąg metrykalnych katedry tarnowskiej udało się ustalić, że księżna ostatnie lata życia spędziła w Tarnowie, gdzie zamieszkała w kamienicy przy Placu Katedralnym 3. W akcie zgonu zapisano: „żyła 54 lata”. Została pochowana na Starym Cmentarzu w Tarnowie w pasie 1.
Przypisy
Bibliografia Anna Maria Lubomirska, hasło [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 17 wyd. 1972 wersja elektroniczna
Kategoria:Członkowie dworu Stanisława Augusta Poniatowskiego Kategoria:Damy dworu Kategoria:Damy Orderu Krzyża Gwiaździstego Anna Maria Lubomirska Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1803 Kategoria:Pochowani na Starym Cmentarzu w Tarnowie