Pod koniec listopada 1918 objął dowództwo 6 Pułku Ułanów Jazdy Lwowskiej, a 11 września 1919 6 Pułku Ułanów Kaniowskich. 25 września 1919 został dowódcą 2 Brygady Jazdy. 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 11 czerwca 1920, na wniosek Ogólnej Komisji Weryfikacyjnej, Naczelny Wódz nadał mu tytuł generała podporucznika kawalerii. 30 stycznia 1921 mianowany dowódcą miasta Krakowa. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był Oddział V Sztabu Generalnego. Następnie był komendantem Obozu Warownego „Kraków”. Z dniem 1 czerwca 1922 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu rzeczywistego generała podporucznika. Jako oficer w stanie spoczynku został zatrzymany w służbie czynnej i pełnił ją w Departamencie II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Z dniem 31 sierpnia 1924 został zwolniony z czynnej służby wojskowej. 19 stycznia 1925 Prezydent RP, prostując dekret z 26 października 1923, przyznał mu stopień tytularnego generała dywizji. Na emeryturze mieszkał w Krakowie.
20 kwietnia 1897 w Zarzeczu zawarł związek małżeński z Jadwigą Marią z Markiewczów h. DuninKosteccy herbu Dąbrowa.