Leonardo Garzoni (ur. 1543 w Wenecji, zm. 10 marca 1592) – włoski fizyk i jezuita, znany z badań dotyczących magnetyzmu.
Życiorys Źródła dotyczące jego życia są bardzo nieliczne. Wiadomo że pochodził z rodziny patrycjuszy weneckich a w 1565 roku rozpoczął studia filozoficzne. Prawdopodobnie w tym samym roku wstąpił do kongregacji w Brescii należącej do Towarzystwa Jezusowego a w 1567 lub 1568 roku, dołączył do zakonu. W 1568 roku rozpoczął pracę jako wykładowca logiki w Parmie. W 1573 roku rozpoczął trzyletnie studia teologiczne w Padwie. W 1579 roku złożył śluby zakonne w Brescii, po czym przeniósł się do rodzinnej Wenecji gdzie, poza krótkim pobytem w Weronie żył do śmierci.
Jedyną pracą Garzoniego która zachowała się do współczesnych czasów jest Due trattati sopra la natura, e le qualità della calamita. Jest ona uznawana za pierwsze, nowoczesne podejście do tematu zjawisk magnetycznychKoertge Noretta, New Dictionary of Scientific Biography, vol 3, Scribner, Detroit, 2008. Została napisana około 1580 roku. Rozgłos uzyskała jednak dopiero po śmierci autora. Opierał się na niej między innymi Niccolò Cabeo w swojej pracy Philosophia Magnetica ale korzystali z niej również Giambattista della Porta (Magia Naturalis) i William Gilbert (De Magnete).