Próbował również wyjaśnić problem lokalizacji biegunów magnetycznych ciał niebieskich.

W drugiej części pracy, całkowicie poświęconej eksperymentom, Garzoni opisał szereg zjawisk magnetycznych. Pierwszy z opisanych eksperymentów zaowocował opisem ruchu sił magnetycznych w stosunku do biegunów. Wiele następnych obserwacji było poświęconych wzajemnemu oddziaływaniu między magnetytem a żelazem. Garzoni skupiał się na tym w jaki sposób dochodzi do postulowanego „przekazania” właściwości magnetycznych przez magnetyt. W tym celu eksperymentował z kawałkami żelaza i magnetytu o różnych wielkościach i kształtach. Interesowało go zwłaszcza oddziaływanie magnetytu na żelazny pył. Próbował badać działanie sił wewnątrz minerałów. W kolejnych eksperymentach sprawdzał zewnętrzne działanie sił magnetycznych, poprzez umieszczanie w polu magnetycznym igły magnetycznej. Na podstawie tych badań udało mu się stworzyć model kierunku ruchu sił magnetycznych bardzo zbliżony do współczesnego. Garzoni badał jeszcze zachowanie dwóch, wzajemnie oddziałujących na siebie igieł magnetycznych, oraz proces zaniku pola