Przeniósł się do Poznania, gdzie w 1926 roku (albo w 1929) ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, a wkrótce potem Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.
Po ukończeniu Szkoły Podchorążych wrócił do Dłutowa, gdzie poświęcił się pracy społecznej: organizował spółdzielczość pożyczkowo-kredytową i mleczarską. Pełnił funkcje: prezesa ochotniczej straży pożarnej w Dłutowie, wiceprezesa zarządu powiatowego ochotniczych straży pożarnych w Mławie, prezesa rad nadzorczych spółdzielni i członka krajowej rady spółdzielczej.
W latach 1933–1939 pełnił funkcję wójta w Zieluniu. W tym czasie: oddłużył nadmiernie zadłużoną gminę, założył szkółkę drzewek (za szkołą we Wronce), głównie akacji i lip do obsadzenia dróg, wybrukował drogi we wsiach, wybudował żwirową drogę bitą z Zielunia do Dłutowa i drogi do innych wsi i obsadził je drzewami; zainicjował budowę mostów w Nicku, a później w Zieluniu, doprowadził linię telefoniczną do Dłutowa (w 1936 roku), bezkonfliktowo umożliwił zakup ziemi lokalnym rolnikom z rozparcelowanego majątku w Łęcku, zaplanował na 1940 rok budowę w Dłutowie nowej, dużej szkoły.