W 1956 roku przeprowadził się do Waiuku, gdzie grał dla lokalnego klubu Waiuku District RFC oraz regionu Counties Manukau. Gdy w meczach ze Springboks kontuzjowani zostali Mark Irwin i Francis McAtamney, został ściągnięty do kadry na dwa kończące serię testmecze, a jego postawa w tych spotkaniach dała Nowozelandczykom wygrane.

W reprezentacji kraju rozegrał łącznie sześćdziesiąt trzy spotkania, w tym dwadzieścia testmeczów, pobił tym samym długoletni rekord Maurice’a Brownlie w liczbie występów dla All Blacks.

W ramach utrzymywania formy uprawiał także boks, a pomimo sukcesów nie zdecydował się na przejście na zawodowstwo. W 1946 roku został mistrzem regionu w wadze ciężkiej, rok później zdobył zaś mistrzostwo Nowej Zelandii. Kolejnym rugbystą, który dokonał tego wyczynu, był Sonny Bill Williams sześćdziesiąt pięć lat później.

Zajmował się także pracą trenerską, był również działaczem – prezydentem New Zealand Barbarian Rugby Club.

Był jednym z inauguracyjnej dziesiątki przyjętej do Otago Rugby Hall of Fame.

Przypisy

Kategoria:Nowozelandzcy zawodnicy rugby union Kategoria:Nowozelandzcy bokserzy Kategoria:Nowozelandzcy działacze rugby union Kategoria:Ludzie urodzeni w Dunedin Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2014