Od tego czasu uwzględniana jest na mapach Śródziemia dołączonych do powieści (nie we wszystkich wydaniach).

Rósł w południowej części Eriadoru, w regionie Minhiriath, leżący na półwyspie nad Belegaerem. Brandywina wpada do morza u jego północno-zachodnich granic. Mianem Eryn Vorn został nazwany przez wczesnych odkrywców númenorskich w Drugiej Erze, kiedy to był częścią olbrzymiej puszczy, którą Dúnedainowie systematycznie wycinali dla drewna do budowy statków. Puszcza została całkowicie spalona w czasie wojny pomiędzy elfami a Sauronem w Drugiej Erze.

Później Eryn Vorn, tak jak reszta krainy, stał się częścią Arnoru, a po 861 roku Trzeciej Ery Cardolanu. Większość mieszkańców Cardolanu umarła w czasie Wielkiego Moru, prawdopodobnie stało się tak też z ludźmi zamieszkującymi Eryn Vorn.

W czasie Wojny o Pierścień w lasach Minhiriathu sekretnie żyła garstka ludu myśliwych, prawdopodobnie potomków wcześniejszych mieszkańców.

Jego nazwa znaczy w sindarinie czarne lasyRobert Foster, op. cit., s. 104.

Stary Las Rósł między Bucklandem a Kurhanami, był częścią wielkich lasów Eriadoru. Drzewa Starego Lasu (spośród nich znana była Stara Wierzba) były złośliwe i potrafiły się poruszać. Istnieje wiele ich podobieństw do huornów z Fangornu.